برآی ای آفتاب صبح امید

چشمانم فقط بارانی نیست ، وجودم تشنه باران است، امشب باید زیر باران تطهیر کنم جانم را، که هر چه کشیدم از دوری تو نبود! از دوری من است نازنین

...

سوختن و بیقراری در عشقت را دوست دارم خاکستر جانم را تو به باد ده

...

نمیدانم چگونه دل‌ سنگ و سینه تنگم در عشق تو ذره ذره آب شده ؟  اینهمه شیدائی و عاشقی را براستی چگونه در خود جای داده؟

...

گریه شام و سحر شکر که ضایع نگشت

...

قطره باران ما گوهر یک دانه شد

...

اما نازنینم هجرانت کمر شکن است و کوهی از غم

...

بگذار فریاد برآرم که جان نفس دیگر نمانده و دارم خورد میشوم

...

گوشه گیران انتظار جلوه خوش می‌کنند

...

برشکن طرف کلاه و برقع از رخ برفکن

...

عمر به فراغت گذشت نازنین، به فریاد عاشقانت رس که حتی لحظه لحظه‌ها را هم میشمارند

...

فلاور

...
گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند

...
ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست

حضور بی‌ ظهور

گاهی‌ مرهون الطاف دوست میشوی، اما متوجه نمیشوی چون او اعلام نمی دارد! حضور دارد اما ظهور ندارد

عشق رخ یار

مشتاق تو از دست دهد ملک جهان را

از عشق رخت پاره کند پرده ی جان را

نازم سر او را که به سودای تو جان داد

جان داد و رها کرد غم سود و زیان را

هر دم که تو در دیده ی من جلوه نمایی

خواهم که بر آن جلوه دهم کون و مکان را

آن زنده دلی‌ را که بود از تو نشانی

دیگر نپسندد به جهان نام و نشان را

تا از سر جان عهد مودت بتو بستم

یکباره شکستم همه عهد دگران را

پا از سر این کو نکشد عاشق مشتاق
حاشا زکف ارزان دهد این مهد امان را

فلاور

آفتابی در شبی گم کرده ام