دل جا مانده

دلم را در ذره ذره خاکش جا گذاشته ام

عطر کوچه‌هایش مستم می‌کند

و لبخند کودکان و مردمش پر شورم

اینجا سرزمین غریبیست

و مردمش غریب تر

نمی توان آن را شناخت ، باید آن را زندگی کرد

چگونه مردمی هستند اینان که دل‌هایشان پر درد و دست‌هایشان خالیست‌ اما در گوشه کلبه ی کوچک خود ، سیر دو عالم میکنند ؟

به ظاهر خانه‌هایشان محقّر، اما وسعت کاشانه‌هایشان بی‌ همانند

در شگفتم از این مردم که دستانشان خالیست و چنین دلهایشان غنی! کاش همیشه اینجا میماندم

دور از این خاک، همچون پرنده‌ای شده‌ام که به قفس عادت کرده و احساس آزادی می‌کند

... ... دلم میخواهد ... ... ... ... ...

برآی ای آفتاب صبح امید

چشمانم فقط بارانی نیست ، وجودم تشنه باران است، امشب باید زیر باران تطهیر کنم جانم را، که هر چه کشیدم از دوری تو نبود! از دوری من است نازنین

...

سوختن و بیقراری در عشقت را دوست دارم خاکستر جانم را تو به باد ده

...

نمیدانم چگونه دل‌ سنگ و سینه تنگم در عشق تو ذره ذره آب شده ؟  اینهمه شیدائی و عاشقی را براستی چگونه در خود جای داده؟

...

گریه شام و سحر شکر که ضایع نگشت

...

قطره باران ما گوهر یک دانه شد

...

اما نازنینم هجرانت کمر شکن است و کوهی از غم

...

بگذار فریاد برآرم که جان نفس دیگر نمانده و دارم خورد میشوم

...

گوشه گیران انتظار جلوه خوش می‌کنند

...

برشکن طرف کلاه و برقع از رخ برفکن

...

عمر به فراغت گذشت نازنین، به فریاد عاشقانت رس که حتی لحظه لحظه‌ها را هم میشمارند

...

فلاور

...
گر باد فتنه هر دو جهان را به هم زند

...
ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست