کیمیای عشق

ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی
تا راهرو نباشی کی راهبر شوی

در مکتب حقایق پیش ادیب عشق
هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی

دست از مس وجود چو مردان ره بشوی
تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

خواب و خورت ز مرتبه خویش دور کرد
آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی

گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد
بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی

یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر
کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی


از پای تا سرت همه نور خدا شود
در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی

وجه خدا اگر شودت منظر نظر
زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی

بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود
در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی

گر در سرت هوای وصال است حافظا
باید که خاک درگه اهل هنر شوی
حافظ

...

ناخداي قهرمان

موج در موج ؛ اگر شاهد دريا باشيم

قطره قطره ؛ به دل دوست اثر بايد کرد

از سفر ؛ جز هنر عشق نبايد آموخت

از دل خود ؛ به دل دوست سفر بايد کرد

در سفر عشق؛ خطر بايد کرد

پرده هفت آسمان بشکافتی بشکافتی
گوی را در لامکان انداختی انداختی


سوی جانان برشدی دامن کشان دامن کشان
جان‌ها را یک به یک بشناختی بشناختی


بود در بحر حقایق موج‌ها در موج‌ها
بر سر آن بحر جان می‌باختی می‌باختی


صبر کردی تا که دریا رام گشت و رام گشت
بهر کشتی بادبان افراختی افراختی


...