کس عیار زر خالص نشناسد چو محک

خداوند رحمتش کند، میگفت: ما آمده‌ایم زندگی کنیم ، تا قیمت پیدا کنیم

نه با هر قیمتی ، زندگی کنیم

هرگاه‌ در زمانه‌اى‌ ظ‌لم‌ بيش‌ از عدل‌ باشد

تا وقتى‌ كه‌ آدمى‌ خيرى‌ از كسى‌ نبيند

نبايد به‌ او خوشبين‌ باشد

...

و هر گاه‌ در زمانه‌اى‌ عدل‌ بيش‌ از ظ‌لم‌ رايج‌ باشد

بدگمانى‌ به‌ ديگرى‌ حرام‌ است

مگر آنكه‌ آدمى‌ بدى‌ از كسى‌ ببيند

امام هادی علیه السلام

رستمم و روحم طوفان قوم نوح

ربع مسکون آدمی را بود دیو و دد گرفت

کس نمی‌داند که در آفاق انسانی کجاست

دور دور خشکسال دین و قحط دانشست

چند گویی فتح بابی کو و بارانی کجاست

من ترا بنمایم اندر حال صد بوجهل جهل

گر مسلمانی تو تعیین کن که سلمانی کجاست



آسمان بیخ کمال از خاک عالم برکشید

تو زنخ می‌زن که در من گنج پنهانی کجاست


خاک را طوفان اگر غسلی دهد وقت آمدست

ای دریغا داعی چون نوح طوفانی کجاست

جدی بودن، منیت، لبخند

خنده و لبخند دقیقا همان پایه ی عبادت است

جدی بودن هرگز عابدانه نیست و نمیتواند باشد

جدی بودن از منیت است بخشی از همان بیماری است

خنده و لبخند بی نفسی است

شاید انسانی‌ که بیش از دیگران لبخند میزند و میخندد بیشترین اندوه عالم بر دلش است اما با دادن نشاط و شادی به اطراف خود، محیط را پر نشاط و شاد می‌کند

...